می شود هی رفت هی رفت از همون رفتنهای دل خوش می شود هی گفت هی گفت از همون گفتن های الکی می شود هی نوشت هی نوشت از همون نوشتن های خط خطی می شود  هی خواند هی خواند از همون خواندن های خارج.. و انقدر می شود از همون شدنی های بی خودی  بی وسواسِ خاطر و  می شود مُرد از همون مردن های واقعی... یک دفعه از جنس همون می شود ها ...

از نسلی می آیم که فقط من در آن منقرض شده ام ده سال از بیست سال ...دارد می گذرد  ... چند سال بعد چه می دانم که کی کجا چه می شود ...همواره خود را می بینم که نشسته ام مثل همین حالا و می نویسم  با تفاوت اینکه اتفاق ها شاید به دل چسبی الان نباشد نه اینکه الان همه چی عالیه ها نه اما فکر می کنم که همین اتفاق ها می کشوندم تا همون صندلی که می خوام بشینم و اعتراف بنویسم و همون موقع می دونم که می خندم به همه این بلا هایی که سر خودم و دلم آوردم ....فقط خدا کنه سنگ فرشِ پیاده روها تا اون موقع عوض نشده باشه آخه فقط همونا هستند که راز این اعتراف ها رو می دونند و آسمان هم.. که بعضی وقت ها با هم باران ریختیم و بعضی وقت ها  با هم سوختیم و  بعضی وقت ها با هم دلگیر شدیم و خاکستری و بعضی وقت ها سفید شدیم از خوش حالی  با آدمک هایی که در فردایشان آب می شدند.. با این احوال از نسلی رد می شوم که از آن منقرض شده ام ..و می دانم که  صندلی روبه رو یم خالی است ..

پ.ن.*

در سر من هوای اوست که پاییز را بهار بود روزی..

پ.ن.**

قول داده بودم به خودم و به خدا به بابا به بانو به مانا به المیرا .. و به همه دنیا که دیگر تو را نگویم تو را نخوانم تو را .. نجویم.............!

اما امروز، همین حالا زدم زیر قولم تو بد قول کردی مرا اما بد قولِ تو بودن همه زندگی و دنیای من است .. چه کنم؟!!

می خواهم قول دهم که یادم هست تو عاشق آن زن سرخ پوش بودی ..

پ.ن.***

گفت : سعی کن بهترین باشی 

گفتم : بهترین تو باشم کافیست؟

گفت : نه! بهترین آن باش که گر به تو نظر کند به آسمان روی و کار آفتاب کنی ...

گفتم : ...هیچ نگفتم و فقط نگاهش کردم 

گفت : ...هیچ نگفت و فقط گریست...

پ.ن.****

دلم هوایت را دارد باید به کاغذ پناه  برم بلکه به شعر نفس کشم تو را ...